زياد: مش بمزاجك انا جاى يلا سلام
سيف : سلام
ندى : هتخرج
زياد: ااه
ندى : طب هروح انا الكلية بقى وهروح لمنار ماشى
زياد : هبقى أعدى عليكى اخدك من المستشفى تمام
ندى برقة: ماشى
زياد بتوهان وهو بيبلع ريقه: يبنتى بقى حـrام عليكى
ندى : عملت ايه انا دلوقتي
زياد وهو بيقبل خدها : معملتيش حاجه يلا البسى عشان اوصلك
ندى بخجل : ماشى
فى المديرية
زياد: مالك فيه ايه
سيف : جيت برضوا
زياد: عايزنى اسمع صوتك حزين ومشوفش مالك يا سيف
سيف جرى عليه وحضنه بدموع
: تعبان اوى يا زياد حاسس انى ضايع ومش عارف اعمل ايه
زياد بحزن : ايه اللى حصل كلمت حياة
سيف طلع من حضنه واتكلم بحزن : يا ريت ما كنت اتكلمت معاها صعبت عليا الموضوع اكتر قالت مش هينفع عشان سارة
زياد : فاهمها ان سارة مش هتبقى مبسوطة كدا
سيف : قولتلها وبرضوا مفيش فايدة
زياد: يبقى تخلى سارة هى اللى تكلمها بنفسها
سيف بعصبية: انت بتقول ايه انا استحالة احط سارة فى وجع زى دا انا اصلا مش عارف اقولها ازاى
زياد بصله بأببتسامة اعجاب
: طب هتعمل ايه
سيف : هنسى
زياد: هتقدر
سيف : لا بس انا اكيد مش هغصبها على الجواز منى
زياد: طب اهدى وسيبها للنصيب كله هيتحل
سيف : يا رب بقولك سيبك منى مبروك يا عريس
زياد : مبروك ايه بقى انت خليت فيها مبروك فصلتنى يخربيتك
سيف : جت فى وقت مش مناسب شكلى
زياد : مكنتش ناوي اجاى انهاردة اصلا
سيف : طب احنا فيها امشى دلوقتي
