زياد: طب كويس انها عاجبتك انتى هتعيشى فيها سنة كاملة خدى راحتك دا بيتك انا ماشي
ندى بخوف: هتروح فين
زياد: هروح لى امى مصدقت خلصت بدرى انهارده من ساعة ما جيت القاهرة وانا مش بعقد معاهم
ندى كانت خايفه جدا تبقى لوحدها بس حسيت انها مينفعش تجبره يعقد معاها
ندى: تمام
زياد: انتى خايفه تعقدى لوحدك
ندى: الصراحه اه
زياد: بتعرفى تعملى عشا ولا ابعت اجيب اكل من برا
ندى بفرحة: بجد مش هتمشى
زياد: اه
ندى: طب واهلك
زياد: لا متقلقيش سيف هيتصرف انا هطلب اكل
ندى: انا ممكن احضره عادى
زياد: لا انتى تعبانة انا هطلبه من برا
ندى: طب انا هطلع اخاد شاور بقى ماشى
زياد: ماشى الاوضة اللى فى وش السلم اوضتى ممكن تختارى اى اوضة تانية
ندى بخجل: انا من ساعة ما حبسونى وانا بخاف انام لوحدي
زياد وهو قلبه وجعه وحس انه عايز يروح يق..تلهم واحد واحد: انا بس قولت كدا عشان تبقى واخدة راحتك خلاص ماشى اوضتى اللى فى الوش
ندى: تمام شكرا
زياد: انا جوزك قصدى على الورق والله
ندى بصتله وابتسمت وطلعت
عند سيف و سارة
سيف: دا كله استناكى يا سارة
سارة: معلش بقى يا سيف عبال ما خلصت وبعدين مطلعتش ليه اصلا مامتك فوق
سيف: الفستان
سارة: ماله
سيف: مش شايفة انه ضيق
سارة: يواه تانى يا سيف هو كل شوية
سيف: ما انتى اللى مبتسمعيش الكلام
