قمر بطفولة : من ساعة ما كنت بحس
بوجع لما تقرب من عصاية المقشة
فهد بأستغراب وابتسامه بينت
وسامته: مين عصاية المقشة
قمر بغيرة : سارة بنت عمتك دى
فهد ضحك ضحكة رجولية بصوت عالى
هزت كل اركان القصر وقمر تاهت
فيه وفى وسامته
فهد بضحك : انتى مساميها عصاية المقشة
قمر بتوهان وهى تنظر له: اه
فهد بصلها بحب كبير وهو قلبه يرقص
من فرحته بالحب اللى شايفه فى عيونها
قمر : هو انت هتعمل ايه معاها صحيح
فهد : هقولها اكيد
قمر : تفتكر ردة فعلها هتكون ايه
فهد : مش عارف ايا يكن انا مش هينفع
اكون مع حد غيرك
قمر بابتسامة: ماشى
فهد : مبسوطة
قمر بابتسامة : اوى يلا انا هنام بقى
تصبح على خير
فهد : وانتى من اهله يعمرى
فى الصباح فهد صحى وكانت قمر
لسه نايمة فضل يملس على شعرها بحب