نرجع لرهف وادم …
رهف بصدمة : نعم !؟
ادم : اي مبتسمعيش انا مبعيدش كلامى خليكى عارفة انتى هنا زيك زى الكنبة
رهف بدموع : قصدك اي يا آدم
ادم : لما يجيلى مزاج افهمك ابقى افهمك
رهف بدموع : فى اي يا آدم وبعدين انت ازاى تكلمنى كده انت اتجننت والا اى
ادم أداها بالقلم ومسكها من أيدها جامد : اوعى تنسى نفسك انتى بالنسبة لى أقل من الخدامة فاهمة اياكى تحاولى تعلى صوتك عليا وأكمل بزعيق سامعة
رهف نظرت له بصدمة ودموع متحجرة ومتكلمتش وكأنها مش لاقية حاجة تقولها وكل اللى بتفكر فيه أنه بيهزر أو ده كابوس
وهتفوق منه بس ادم مداهاش فرصة تفكر
ادم : روحى اتنيلى اقلعى النيلة اللى انتى لابساه ده
ومشوفش وشك لحد ما نروح هنفضل هنا كام يوم بس عشان شكلى قدام الناس مش عارف ازاى
هطيق اشوف وشك معايا فى نفس المكان الكام يوم دول بس هيعدوا بسرعة ونروح بيتنا وأكمل بسخرية هيعجبك اوى بيتنا وهيعجبك اكتر مصيرك لا لا هيعجبك اكتر جحيمك اللى مستنيكى هناك
رهف واقفة مصدومة وعقلها رافض يستوعب اللى بيحصل
بصت حواليها ملقتش ادم سمعت صوت مية عرفت أنه بيستحمى قعدت مكانها مصدومة
معقولة ده ادم حبيبها
قلعت الفستان ولبست اسدال وقعدت تصلى ودموعها مبتوفقش