“رفيف رمت عليه المخدة بغيظ واتجهت ناحية الدولاب اخدت هدوم ليها ودخلت الحمام …أما هو فضحك جامد عليها وراح ياخد هدوم ليه من الدولاب ملقيش اى حاجة تخصه فقفله بغيظ وقال : كمان طلعتى هدومى من الدولاب يا رفيف ، دانتى بايعة اوى بقى ..طيب يا رفيف طيب
فى الشركة ، فى غرفة الاجتماع كان الكل مجتمع ومستنى رفيف توصل ومعاها هارون..
بعد لحظات دخلت رفيف والقت السلام ووراها هارون اللى ابتسم ببرود وقعد على كرسيه فى مقابل رفيف ، وبدأ
الاجتماع
عميل بخبث : غريبة دكتور هارون حاضر يعنى الاجتماع ، اتعودنا على رفيف بس اللى بتحضر
“بصله هارون باستفزاز وقال: اولا اسمها مداااام رفيف ، ثانيا انت مالك احضر ولا لا
“رفيف عيونها وسعت من رده وبرقتله وكانت هتعتذر من العميل بس قاطعها رد العميل نفسه بغضب : اتكلم بأدب معايا احسنلك
هارون ببرود : وان متكلمتش هتعمل ايه يعنى
العميل بغضب : ايه التهريج دا ، مش معقول يعنى يا رفيف مستحملة الشخص دا ببروده وقلة ادبه دى ازاى
” هارون كان بيتنفس بعنف وضامم أيده جامد ووشه احمر ، فبصله بكل غضب الدنيا ومسك كوباية المية رماها على الأرض ، فجريت عليه رفيف ومسكت أيده وهمستله بخوف : هارون ..هارون بالله عليك سبنى اتصرف وبلاش جنان