شاكر بذهول : انت بتقول ايه ..حسنات ما*ت*ت
دا من امتى ..طب فين البنت اللى معاها
عبد الحميد : بنت مين ؟ انا عمرى ما شوفت عندها بنت ..كل اللى عرفته أن اختها جات وقفلت البيت وسافرت على بلدها
…
شاكر : طب وهى مسافرة اخدت حد معاها من البيت ..
عبد الحميد : محدش جاب سيرة أن فى حد فى البيت …الست حسنات الله يرحمها كانت ست وحدانيه …
شاكر : طب اقفل وانا هشوف الموضوع دا واغلق الهاتف معه
شاكر بضيق : انا السبب …أنا اللى كنت بأكد عليها ما تعرفش حد بوجودها …يا ترى روحتى فين يا تمارا …انا اخطأت فى حقك وحق ابوكى وامك من قبلك …وحيد كان سعيد مع حنان وانا اللى كنت بحاول انكد عليه عيشته علشان يطلقها ..
يا عينى يا ابنى ما شوفتش منى ريق حلو ..لحد ما روحت منى …وشيطانى غلبنى وضحيت ببنتك الوحيدة …ودا عقاب ربنا ليا ..أن حسين ..يروح يتجوز بنت ماتلقيش بيه فى سنه دا …وواضح انها طمعانه فيه …
حتى قاسم اللى بقول عليه طالع ليا وجد فى حياته
ما اعرفش اتلم على البنت دى منين .يا خبيه املك يا شاكر ..ثم قام من مكانه …انا لازم اصلح الغلط دا
وتمارا لازم ترجع لبيت ابوها وتستلم ميراثها ..لازم أكفر عن الذنب اللى عملته بايديا
ثم تحدث بحزن : يا خسaرة رايح افوق بعد فوات الاوان ..بعد ما البنت راحت منى …انا هروح البيت
اكيد فى طرف خيط ..يوصلنى بيكى يا تمارا ….
عند قاسم
قاسم : تمارا
تمارا : نعم
قاسم : اسمك ايه بالكامل علشان اطلع ليكى شهادة ميلاد واطلع ليكى بطاقه شخصيه …
تمارا : مش عارفه …كل اللى اعرفه ان ماما اسمها حنان …لكن بابا ما اعرفش اسمه ..كل لما كنت بسأل خالتى حسنات